عقيده تو ، بهترين آنان است . كسى كه مشقات ، او را در تنگنا قرار ندهد و طرفين دعوى باعث ناراحتى وى نشوند . اگر لغزشى كرد زود متوجه شود ، نه اينكه مدتى به اشتباه خود ادامه دهد و چون حق را شناخت براى او فرق نكند و ناراحت نشود . هيچگاه به جهت درستى و علو همت ، متوجه دون همتى و طمع‌ورزى نگردد . در هر كار تعمق و غور كند و به‌توجه سطحى اكتفا ننمايد . در امور شبهه‌ناك باز ايستد تا حقيقت بر او كشف گردد . درخواستن دليل از طرفين اصرار ورزد و از مراجعه به طرفين دعوى هيچگاه دلتنگ و خسته نشود . در كشف حقيقت بسيار شكيبا باشد و به محض اينكه حق آشكار شد ، حكم قطعى بدهد و دعوى را به‌پايان رساند . چاپلوسى در وى اثر نكند و او را خفيف نسازد و هر قدر ( اصحاب غرض ) وى را تشويق نمايند ، زير بار نرود و به‌سوى آنان كشيده نشود . بديهى است كه چنين كسانى با اين صفات به‌ندرت يافته مىشوند . اما اگر كسى را با اين شرايط و خصال به‌شغل قضاء گماردى ، مرتب كار او را زير نظر بگير و بازرسى كن ، و به‌اندازه‌اى به‌او حقوق بده كه همه نيازمندىهايش را بر طرف سازد و از مردم بىنياز گردد . قدر و مقام وى را آنقدر بالا ببر كه ديگر نزديكان تو به‌خود حق ندهند تا از او نزد تو سخن‌چينى كنند و وى مطمئن باشد كه هيچگاه غافلگير نمىشود ، و كسى قدرت بدگويى از او را ندارد . در اين امور به‌طور دقيق و عميق نظر كن ، زيرا كه پيش از تو ، حكومت در پنجه اشرار بود كه هوى و هوس خويش را در آن به‌كار مىبردند و مىخواستند آن را وسيله دنياطلبى خود قرار دهند . * * *